In Memoriam Bernard Luttikhuizen, oud olympiaganger

Vrijdagochtend twaalf december 2025 stak de I acht van Rijnland van wal; de ploeg waar Bernard al sinds jaar en dag deel van uitmaakte. Dat het de laatste training met Bernard zou zijn, wisten we toen nog niet. Wel dat hij niet lang meer met ons in de boot zou zitten.

In september 2023 bij de Euro Masters in München was het ons opgevallen dat Bernard tijdens zijn skiffwedstrijd zich niet bewust leek van zijn kansrijke positie voor blik. Hij liet een vrijwel zekere overwinning lopen. Enkele maanden later werd de ziekte van Alzheimer bij hem vastgesteld. Gewone dingen gingen hem steeds slechter af. Zo ook wat hem voor en na de training te doen stond. In de boot ging het nog prima en kon hij leveren wat werd gevraagd. Zijn fysieke vermogen bleek onaangetast. In 2024 en 2025 deed Bernard in een oud-ledenacht van Proteus-Eretes nog mee aan de WinterWedstrijden en won hij met de Rijnlandveteranen de I divisie van de Head. Ook in de dubbeltwee trok hij nog regelmatig blik.  Vanaf januari namen zijn fysieke mogelijkheden snel af en stopte hij met roeien. In de nacht van 20 maart gleed het leven uit hem weg.

Sport heeft altijd een grote plaats in het leven van Bernard gehad. Niet het najagen van zoveel mogelijk overwinningen was zijn drijfveer, maar genieten van zijn fysieke mogelijkheden waarmee hij in ruime mate was bedeeld. Als scholier was hij een enthousiast waterpoloër. Als student Weg en Waterbouw werd hij in 1967 lid van Virgiel en kwam zo in contact met Proteus. Deze lange en motorisch begaafde eerstejaars moest natuurlijk worden binnengehaald, maar dat vereiste de nodige overredingskracht. Bernard bepaalde graag zelf wat hij zou gaan doen. Uiteindelijk koos hij er voor om te gaan wedstrijdroeien en zijn eerste twee roei-jaren waren direct blikrijk. In zijn derde jaar maakte hij deel uit van de z.g. fusievier met ploeggenoot van het eerste uur Hans Venema. René Kieft, Herman van Kleffens en Herman Zaanen, twee sterke roeiers en een stuurman van Eretes maakte de vier vol. De ploeg drong door tot de Nederlandse top maar werd net niet Nederlands kampioen en miste daardoor de uitzending naar de WK in St. Catharines. Een jaar later werd dat rechtgezet. Bernard werd met René en ‘kleine’ Herman  kampioen van Nederland in de ‘twee met stuurman’ en werden uitgezonden naar de open EK in Kopenhagen. De daar behaalde zesde plaats vormde  de opmaat naar deelname aan de Olympische Spelen in München in 1972. Na uitstekende resultaten op de Koninklijke en Luzern en het behalen van het Nederlandse kampioenschap werd de twee daarvoor geselecteerd. Helaas waren zij niet bij machte het niveau van Kopenhagen te halen. Bernard sloot zijn carrière als wedstrijdroeier af met een start in de oude vier op de Varsity. Het werd tijd om aan afstuderen te denken. Topsport bedrijven tot na je dertigste was er in die tijd voor studenten niet bij. Toproeien werd vervangen door basketbal en later schaatsen.

Jaren na zijn afstuderen inspireerde een succesvolle deelname aan de Head in een oud-ledenacht van Proteus-Eretes Bernard om weer regelmatig te gaan roeien. Bij Rijnland werd hij  met open armen ontvangen en opgenomen in het succesvolle collectief van vooral oud leden van Proteus-Eretes en Laga. Aanvankelijk beperkte hij zich tot boordroeien in de acht, de vier en de twee zonder met René Kieft die ook bij Rijnland lid was geworden. Later werd hij ook gegrepen door het skullen en kon hij overwinningen in de skiff, dubbel twee en dubbel vier aan zijn palmares toevoegen.  
Bernard zal worden gemist om zijn enorme bijdrage aan goede trainings- en wedstrijdresultaten. Maar niet alleen hierom. Hij was een eigenzinnig, maar bovenal een erg aardig mens. Voor een topsporter wellicht wat te flegmatisch. Hij trainde niet voor de overwinning maar omdat hij genoot van sporten, bewegen en stevig trainen met fijne ploegmaten. Hij was altijd goed gemutst en iedereen goed gezind. Een beter ploeggenoot kan je niet wensen. Vooral daarom zal hij worden gemist. Voor zijn vrouw Eliane zal het gemis nog vele malen groter zijn. Voor haar was hij een baken en steunpilaar in het leven. Een rolverdeling die de laatste twee jaar volledig was omgedraaid. Vrijdag a.s. wordt in besloten kring afscheid van Bernard genomen.

Winfred Haase
(vz. Oud Proteus-Eretes, ploeggenoot in de OPE- en Rijnlandacht)